حالت مناسب دست روی کلاویهها
جایگیری درست دستها
نحوهی قرار گرفتن دستها روی پیانو اهمیت بالایی دارد. فرم طبیعی باید حفظ شود تا از تنش جلوگیری شود. انحنای انگشتان باعث دقت در اجرا میشود. shirbet مفاصل باید فعال باشند نه قفلشده. دستها باید آزاد ولی کنترلشده حرکت کنند. تمرکز بر حرکت جداگانهی هر انگشت ضروری است. نباید فشار زیادی وارد شود. تمرین این فرم باید مداوم باشد. پایهی اجرای خوب همین نکته ساده است.
۲. گام و آرپژ برای کنترل دست
اجرای منظم گامها مهارت را بالا میبرد. هماهنگی بین دو دست تقویت میشود. عبور شست باید نرم و بیوقفه باشد. آرپژها باعث چابکی انگشتان میشوند. تمرکز روی یکنواختی صدا ضروری است. تمرین با مترونوم باعث پیشرفت میشود. تنوع در تمرین از یکنواختی جلوگیری میکند. حافظهی عضلهای با این تمرینها شکل میگیرد. ادامهدادن آن پیشرفت را تضمین میکند.
۳. استفادهی احساسی از پدال
پدالگیری درست صدای پیانو را زیباتر میسازد. زمانبندی آن باید با تغییرات آکورد هماهنگ باشد. پدال زیاد صدا را گنگ میکند. پدال چپ برای لطافت استفاده میشود. شناخت نوع پیانو برای درک پدال وسط لازم است. تمرین باید با تمرکز بر هماهنگی پا و دست باشد. گوش باید به تفاوتها حساس باشد. پدال مثل یک ابزار بیان استفاده میشود. یادگیری آن زمانبر اما مهم است.
۴. دینامیک؛ بازی با صدا
توانایی تغییر شدت صدا قطعه را زنده میکند. نوازندگی باید شبیه صحبت کردن باشد. استفاده از crescendo تنش ایجاد میکند. باید صدای پیانو را مثل جملهسازی تنظیم کرد. تمرکز روی احساس در انگشتان ضروری است. نواختن یکنواخت تأثیر موسیقی را کاهش میدهد. دینامیک شنونده را جذب میکند. تمرین روی بیان، تفاوت ایجاد میکند. صدا باید حس داشته باشد.
برچسب: ،
