هنر

آغاز با یک طرح
هر بار که دستم قلم را لمس می‌کند، می‌دانم یک سفر تازه آغاز شده است. طرح ابتدایی، اولین گفت‌وگوی من با کاغذ است. شیر بت با دقت، خطوط را روی کاغذی نازک می‌کشم. چشم‌هایم دنبال توازن‌اند، دستم دنبال احساس. وقتی طراحی تمام شد، نوبت آن است که آن را به بستر اصلی منتقل کنم. با گرد زغال یا سوزن‌زنی، رد خطوط را به آرامی می‌کشم. کاغذ آهار مهره‌شده زیر دستم نرم و انعطاف‌پذیر است. هر نقطه، سنگ‌بنای تصویر آینده‌ست. اگر در این مرحله خطا کنم، ادامه‌اش دیگر معنایی ندارد. آغاز، همیشه مهم‌ترین بخش است.

2. رنگ، روح اثر
حالا نوبت جان‌بخشی است. رنگ‌ها را از ظرف‌های کوچک بیرون می‌آورم. یکی از گیاه آمده، دیگری از سنگ. هر رنگ لایه‌به‌لایه روی طرح می‌نشیند. با قلم‌موی نازکم، با هر حرکت، تصویری گرم‌تر می‌شود. باید حواسم به هماهنگی‌شان باشد؛ رنگی بیشتر، کار را می‌سوزاند. طلا را آرام روی بخش‌هایی از کار می‌نشانم، درخشش خاصی پیدا می‌کند. این بخش‌ها، مثل آفتاب‌اند وسط باغی آرام. رنگ‌آمیزی برای من، آرامش مطلق است. تصویر دارد زنده می‌شود.

3. پایان خطوط
قلم‌مو را برمی‌دارم، حالا زمان آن است که خطوط را محکم کنم. رنگ مشکی‌ام را آماده می‌کنم. انگار دارم چارچوب یک خانه را می‌سازم. با دستم باید حساب‌شده حرکت کنم، یک لرزش یعنی فروپاشی. خط اول، بعد دومی، با هر کدام تصویر واضح‌تر می‌شود. این بخش را همیشه با نفس حبس‌شده انجام می‌دهم. اشتباه یعنی بازگشت، پاک کردن، شاید شروع دوباره. اما وقتی درست از آب دربیاید، حس فوق‌العاده‌ای دارد. آن وقت می‌دانم تصویر کامل‌تر شده.

4. سایه‌ها و عمق‌ها
حالا باید به تصویر بُعد بدهم. به کمک رنگ‌های هم‌خانواده، سایه‌ها را آرام می‌کشم. حجم را پدید می‌آورم. لباسی را از مسطح بودن بیرون می‌آورم. صورت را واقعی‌تر می‌کنم. نور، از جایی نامعلوم، ولی حس‌شدنی می‌تابد. این کار وقت‌گیر است ولی ارزش دارد. ناگهان تصویر به نظر زنده می‌رسد. مثل اینکه چیزی در حال تنفس است. در این مرحله، گاهی فراموش می‌کنم زمان چگونه می‌گذرد.

5. امضای نهایی
حالا کارم تقریباً تمام شده. اما هنوز مانده: جزئیات. برمی‌گردم، تمام نقاط را نگاه می‌کنم. اگر لازم باشد، رنگی اضافه می‌کنم. طلاکاری دوباره، یا خطوط ظریف‌تر. شاید گل کوچکی، یا لکه نوری. بعضی جاها را درخشان‌تر می‌کنم. این قسمت، مثل گذاشتن مهر خودم پای اثر است. وقتی مطمئن شدم همه‌چیز سر جای خودش است، نفس راحتی می‌کشم. نگارگری‌ام حالا تمام است. آماده است که دیده شود، احساس شود.