تمرینات ریتمیک و وزنشناسی سنتور
معرفی سنتور و اجزای آن
سنتور از سازهای اصیل ایرانی است که ساختاری ذوزنقهای دارد. سیمها onjabet در ردیفهای چهارتایی بر روی خرکها کشیده شدهاند. نواختن آن با مضرابهای سبک چوبی انجام میگیرد. صدای آن شفاف، درخشان و منحصربهفرد است. سنتور دارای تنوع کوک و توانایی اجرای دستگاههای گوناگون است. کیفیت صدای آن به انتخاب چوب مناسب و تنظیم دقیق وابسته است. انواع مختلف سنتور برای اهداف خاص موسیقایی ساخته میشوند. طراحی این ساز نیازمند دانش و تجربه خاص است. کوکپذیری بالای سنتور یکی از نقاط قوت آن به شمار میرود.
2. تمرین اصولی مضرابزنی
نواختن سنتور نیاز به کنترل دقیق مضرابها دارد. حرکت دستها باید هماهنگ و منظم باشد. قدرت ضربهزدن باید متعادل و حسابشده باشد. مضرابها گاه بدون نمد و گاه با نمد استفاده میشوند. تفاوت در جنس مضراب بر صدای نهایی اثرگذار است. استفاده از مچ به جای کل دست باعث اجرای روانتر میشود. تمرین روزانه به تسلط بیشتر کمک میکند. استقلال حرکتی هر دست برای اجرای حرفهای ضروری است. اجرای زیبا نیازمند دقت و مهارت مضرابزنی است.
3. ریتم و زمان در نوازندگی سنتور
ریتم بخشی جداییناپذیر از موسیقی سنتور است. نوازنده باید توانایی حفظ وزن قطعه را داشته باشد. استفاده از مترونوم باعث نظم در تمرین میشود. شناخت دقیق الگوهای ریتمیک موجب تنوع در اجرا میگردد. ریتمهای ساده و پیچیده باید در تمرین گنجانده شوند. اجرای ریتم با دینامیک مناسب، موسیقی را زندهتر میکند. جملهبندی درست با ریتمهای مشخص، تأثیر بیشتری دارد. نوازنده باید ریتم را نه تنها بشنود بلکه حس کند. ریتم راهی برای بیان احساس در اجرای سنتور است.
4. دستگاهشناسی در سنتور
شناخت دستگاهها از مهارتهای پایه در نوازندگی ایرانی است. هر دستگاه موسیقی بیان خاص خود را دارد. سنتور با قابلیت کوک مجدد، برای تمام دستگاهها قابل تنظیم است. اجرای گوشهها در هر دستگاه، دانش و تمرین میطلبد. فضاهای صوتی دستگاهها از یکدیگر متمایز هستند. گوش دادن به اجراهای اصیل به یادگیری کمک میکند. هر دستگاه کوک خاص خود را طلب میکند. شناخت گوشهها در افزایش درک ملودیک بسیار مؤثر است. دستگاهها نقشه راه بداههنوازی هستند.
5. بداههپردازی و خلق آنی موسیقی
بداههنوازی هنری پویا و خلاقانه در موسیقی ایرانی است. نوازنده باید در لحظه خلق کند و آن را اجرا نماید. بداههنوازی تمرینی برای ارتباط حسی با مخاطب است. نیاز به تسلط بر دستگاهها و جملهبندی ملودیک دارد. تمرین بداههنوازی با تقلید از استادان آغاز میشود. بیان احساس از طریق بداهه به قدرت اجرای نوازنده کمک میکند. بداههپردازی گروهی موجب تقویت تعامل موسیقایی میشود. در هر اجرای بداهه ویژگیهای فردی نوازنده دیده میشود. این نوع نواختن، لحظهای و تکرارناپذیر است.
برچسب: ،
